EPISODE 4 💫सौभाग्याची शपथ 💫
सौभाग्याची शपथ मालिकेचं सुरुवाती गाण
Soft romantic music start… flute + piano)
[Intro]
कुमकुम भाग्य… हो हो हो… ❤️
कुमकुम भाग्य… हो हो हो… ✨
[Verse 1]
तुझ्या नजरेत हरवून गेलो मी,
स्वप्नांचं घर बांधलं आपण दोघांनी…
हातात हात घेऊन चालताना,
नशिबाने दिली साथ गोड अशी…
[Chorus]
💖 कुमकुम भाग्य… हो हो हो…
आपलं प्रेम आहे साक्षी हो…
💖 सौभाग्याची शपथ घेतली आपण,
जन्मोजन्मी साथ देऊ हो…
Verse 2]
तुझ्या हास्यात माझं जग आहे,
तुझ्याशिवाय काहीच नाही…
मंगळसूत्राची ती शपथ गोड,
बंधन हे कधीच तुटणार नाही…
[Chorus Repeat]
💖 कुमकुम भाग्य… हो हो हो…
आपलं प्रेम आहे साक्षी हो…
💖 सौभाग्याची शपथ घेतली आपण,
जन्मोजन्मी साथ देऊ हो…
Bridge - emotional slow]
सावल्या जरी पडल्या आयुष्यात,
तुझा हात सोडणार नाही…
प्रेमाच्या या वाटेवरती,
शेवटपर्यंत सोबत राहीन…
[Final Chorus - high music]
🔥 कुमकुम भाग्य… हो हो हो…
नातं हे आहे खास हो…
🔥 सौभाग्याची शपथ आपली,
प्रेमाचं हे आकाश हो…
भाग सुरू......
EPISODE 4.
आदीन , त्याची माँ सावित्रीदेवी दोघेही आंबिकादेवी आज्जींच्या खोलीत चालत आले ..
खोलीत गोळ्यांचा, सलाईनचा वास येत होता.-
- खोलीत मंद प्रकाश होता , खोलितल्या खिडक्यांभोवती पडदे ओढ़लेले - समोर असलेल्या शाही बेडवर - आंबिकादेवी - उशीला टेकून बसलेल्या , बाजुला उभी नर्स त्यांना काचेच्या पाण्याचा ग्लास देत होती -
तो काचेचा ग्लास घेऊन त्यांनी पाणी पिल- व जिभेवर ठेवलेल्या गोळ्या पाण्यासोबत गिळून टाकल्या -
" आज्जी !" आदीनने त्याच्या आज्जीला हाक दिली.
सफेद साडी घातलेल्या , वयोमानाने जरा सुरकुतलेला चेहरा- पण नजर मात्र स्थिर होती.. - त्यात नजरेत एक दरारा होता . -
परंतू आदीनकडे ती नजर वळताच - त्यात मायेचा , ममतेचा अंश उतरला..-
" आदीन ssss बाळ आलास तू !"
आज्जींचा हळका आवाज घुमला..!
आदीन - चेह-यावर मळूल, काळजीमय भाव डोळ्यांत ठेवत - आज्जीच्या बाजुला बेडवर बसला - त्याने आज्जीचा एक हात आपल्या दोन्ही हाती घेतला..-
" हो आज्जी, dad चा निरोप आला - आणि लागलीच निघालो मी !" आदीन आंबिकाआज्जीकडे प्रेमाने पाहत म्हंटला.
आंबिका आज्जींनी सुद्धा आदीनच्या हातावर आपला दुसरा सलाईन लावलेला हात ठेवला.. -
" आदीन , बस्स आता शेवटचे काही दिवस उरले आहेत रे माझे !" आंबिकाआज्जी हळु आवाजात म्हंटली.
" नाही आज्जी , असं काहीही बोलू नकोस- मी तुला ईतक्यात कुठेही जाऊन देणार नाही ..!" आदीनचे डोळे नकळत पाणावले गेले.
" त्याच्या सत्तेपुढे कोणाचंही काहीही चालत नाही बाळा - बरं असो - माझी एक ईच्छा आहे - तेवढी पुर्ण करशील.. .!" आज्जीने मंद स्मित हास्य करत - आदीनकडे प्रश्नार्थक नजरेने पाहिलं..
त्यावर आदीनने एकवेळ मागे वळुन सावित्रीबाईंकडे आपल्या माँ कडे पाहिलं-
त्यावर सावित्रीबाईंनी डोळे मिटून मान होकारार्थी हळवली..
आदीनने पुढे आपल्या आज्जीकडे पाहिलं -
" हो आज्जी !" नम्रपणे तो ईतकंच म्हंटला.
त्याची आज्जी काय बोलेल - काय नाही ?
ह्याचा विचारही त्याने केलं नाही - पण त्याच्या आज्जीच्या तोंडून जी ईच्छा बाहेर पडली - ती ऐकून मात्र आदीनसहित सावित्रीदेवी दोघांचे डोळे धक्काबसल्यागत विस्फारले..
" - ज्या मुलिसाठी तू आम्हासर्वाँपासून 6 वर्ष दूर राहायलास- तू तिच्याशी लग्न करायचंस!" आज्जीच्या नजरेत एक चमक , गंभीरता होती -
सावित्रीदेवी - आदीन दोघांचे डोळे विस्फारलेल्या, चेह-यावर आश्चर्यकारक भाव होते.. -
" आई , काय म्हंणताय तुम्ही हे- माझ्या मुलाने त्या मुलीसाठी जे झेळलंय - 6 वर्ष तो आपल्यापासून !" सावित्रीदेवी पुढे काही बोलणार तोच - आंबिकाआज्जींनी एक हात वर केला..-
आंबिकाआज्जीचा दराराच ईतका होता -की सावित्रीबाई खाली मान घालुन उभ्या राहिल्या - त्यांच्या चेह-यावर नाराजी स्पष्ट दिसत होती.
" सुनबाई महादेवाच्या मनात जे आहे -
तोच ते करतोय - 6 वर्षासाठी आदीन जिला विसरण्यासाठी अमेरिकाला गेला -( आज्जी बोलत होत्या - तोच आदीन खिडकीपाशी जाऊन पाठमोरा उभा राहीला -
" आज आदीन परत आल्यावर ज्या पद्धतीने ह्याची आणि तिची भेट झाली तो योगयोग नाही- खासच नाही, महादेवाच्या मनात काहीतरी आहे म्हंणूनच त्याने ह्या दोघांची भेट घडवलीय...!" आज्जींच बोलून झालेलं - तसं त्यांनी आदीनकडे पाहिलं.-
" माझे शेवटचे दिवस उरलेत रे माझ्या राजा..!" आज्जींनी पाणावलेल्या डोळ्यांनी आदीनकडे पाहिलं..-
तसा तो हळूचंच - मागे वळाला - पुन्हा आज्जीपाशी येऊन बैडवर बसला - आज्जीचा हात हातात घेऊन-
त्याने आज्जीकडे पाहिलं.-
" ही तुझी ईच्छा आहे !"
आदीनने आज्जीच्या डोळ्यांत निर्मळपणे पाहत म्हंटलं.
" होय !" आज्जींनी एका हाताने आदीनच्या गाळावर हात ठेवलं- व हळूकचंच म्हंणाल्या.
" शेवटची !"
आदीनने आज्जीकडे स्मितहास्यासहित पाहिलं-
" ठिक आहे मी करील लग्न पण तिच्याशीच की दुस-या कोणाशी आताच सांगू शकत नाही ..!" आदीनने अस म्हंणतच - आज्जीच्या खांद्यावर डोक ठेवलं..-
ईकडे सावित्रीदेवींच्या चेह-यावर मात्र नकारार्थी, अस्वस्थ, नावाडते भाव पसरलेले..
आज्जींचा तो त्या मुलीशी लग्न करण्याचा निर्णय त्यांना कद्दापी आवडला नव्हता..-
तश्याच त्या जरा रागातच खोलीतून चालत बाहेर निघून आल्या - तोच मागून हाक आली..
" मोठ्या ताई !" हाक ऐकून सावित्रीदेवी जागीच थांबल्या.
मागे वळाल्या - दरवाज्यापाशी कवितादेवी उभ्या होत्या - त्या चालत त्यांच्यापाशी आल्या-
कविताबाईंनी खाली मान घातलेली-
नजरेत मळूल निराशेचे - दयनिय भाव होते - लबाड लांड़ग ढोंग करतंय अजुन काय ? अरे पण कवितादेवी तो फिमेल है, फिर त्यांना आपण लबाड लांडगी म्हंणूयात - ठिक है - आगे , देखते है- एक्शन..
" मोठ्या ताई , माफ करा हं - पण मी चोरुन सगळं ऐकलं - आईंचा हा निर्णय काही मला आवडला नाही पहा, ज्या मुलीमुले आदीन 6 वर्ष आपल्यापासून- खासकरुन तुमच्यापासून दूर राहायला - त्याच मुलीसोबत आज्जी आपल्या आदीनच लग्न लावायला निघाल्यात- म्हंणजे पहा ना - आदीनने त्याच तरुणपणाच आयुष्य त्या मुलीमुळे बर्बाद तर केलंच आहे आणि आता ! " कवितादेवी- चालत सावित्रीदेवींच्या मागे आल्या - व एका गालात खूनशी कुत्सिक हसत - जाळ फेकत म्हंणाल्या.
" आता आदीनचा त्या मुलीमुळे - तरुणपण तर बर्बाद झालंच आहे - पण पुढच्या आयुष्याचंही वाटोळ होईल..!"
कवितादेवींच हे बोलन - सबित्रीदेवींच्या काळजात रुतलं - क्षणार्धात ज्वालेची ठिंणगी उमटली-
" नाही, मी माझ्या आदीनच्या आयुष्याच वाटोळ त्या मुलीला करु देणार नाही- आता तू बघच कविता मी काय करते ते..-!" सावित्रीदेवी नजर पुढे ठेवत - गंभीरपणे म्हंटल्या.
त्यावर कवितादेवी- एका गालात रावणाच्या बहिणीसारखी खूनशी कातिल हसल्या..- ( बैकग्राउंड विलेन म्युझिक वाजू लागली)
xxxxxxxxx
राणधवा मेन्सन हॉलमध्ये..- इन्स्पेक्टर रणशिंगे उभे होते - त्यांनी डोक्यावरची टोपी काढलेली, एका गबलेत धरलेली- व दुस-या हातात चौकलेटी रंगाची छडी होती.
त्यांच्या समोरच वीरेंद्रसिंह- त्यांच्या भाऊ महेंद्रसिंह- रणविर-आणी यशही उभे होते .
" तर असं झालं साहेब!":
रणशिंगेंनी आदीनची गाडी एयरपॉर्टवरुन निघाल्यापासून ते आदीराला आदीनने सोडवेपर्यंत ह्या सर्वाँना सर्वकाही सांगितलं.
" म्हंणजे त्या मुलीला किडनेप - केलतं तर !" रणविर तर्क लावत म्हंटला.
" आपल्याला त्या मुलीशी काहीही घेणदेण नाही - रणवीर ! ती बरी होईपर्यंत आजची रात्र तिला ईथे राहूदेत , उद्या मी ह्या एरियातील पोलिस इन.चार्जशी बोलून तिला घेऊन जायला सांगतो.!" वीरेंद्रसिंह गंभीर कठोर आवाजात - दोन्ही हात मागे करत - पुढे पाहत मान वर करत म्हंटले.. त्यावर रणवीरने फक्त मान हळवली..
" ठीके राणधवा साहेब आम्हाला निघायची परवानगी द्या !" रणशिंगे आदबीने म्हंणाले..-
" हो या तुम्ही!"
वीरेंद्रसिंह डोळे मिचकावत - गंभीरपणे म्हंटले.
इनस्पेक्टर लागलीच उघड्या दरवाज्यातून बाहेर पडले- दरवाज्याबाहेर उभ्या पोलिसजिपमध्ये बसून निघुन गेले..-
महेंद्रसिंहने - यशकडे पाहिलं - व डोळ्यांनी हळूचंच - निघुन जाण्याची खून केली- कारण ह्या बाप बेट्याला काहीतरी मेजवानी- शिजवायची , तैयारी जी करायची होती..-
यश आपल्याकडे कोणाचंही लक्ष नाही हे पाहून रुमच्या दिशेने निघुन गेला .- व महेंद्रसिंहने पटकन - मोबाईलवर रिंगला टच करत फेके कॉल रिंगटोन वाजवली-
" हेलॉ " म्हंणत शकूनी काकाही ही त्यांच्या रुमच्या दिशेने निघुन गेले...-
xxxxx
महेंद्रसिंहची रुम.. (उर्फ शकूनीकाका )
यश बैडवर बसून त्याच्या पप्पा महेंद्रसिंहची वाट पाहत बसलेला , तोच दरवाजा उघडला गेला- व खोलीत महेंद्र तर नाही - पण कळ लावी - कवितादेवी चेटकीणीसारखी - दोन्ही हात एकमेकांवर चोळत आत आली-
तिच्या चेह-यावर चेटकीणीसारख हसू होतं.
" मम्मी, तू ? "
यशने विचारलं .
" हं मीच, आमच्या खोलीत मी नाहीतर कोण अशणार गधड्या !" कवितादेवी म्हंटल्या. तसा यश जरा रागावला -
" मम्मे तू मला आता गधड्या बोलत जाऊ नका हा आधीच सांगतो, आता मी मोठा झालोय!" यश गर्वाने मान करत म्हंटला.
त्याच्या चेह-यावर कुत्र्यासारख हसू पसरलेलं..
" हो मोठा झालायेस ,पण फक्त अंगाने - तो आदीन बघ - दोन नंबरचा असून त्याला काय काय भेटतंय- कंपनी , पैसा, ती नवीन आलेली पोरगी - ती पण आता त्याच्याच घश्यात घालायचा विचार म्हातारीचा..!" कवितादेवीने कडवट श्ब्दाए म्हंणतच - तोंड- नाक वाकड केलं -
तोच खोलिचा दरवाजा उघडून - महेंद्रसिंह गपचूप- आत आले , येतांना त्यांनी दरवाजा आपल्या मागोमाग लावून घेतला..-
" अहो , ऐकलंत का तुम्ही, हंsssss तुमच्या आईंना 6 वर्षानंतर आलेल्या - नातवांडांच अजुन लाड करायची हौस आहे - पण आपल्या मुलांना कधी मायेने जवळ घेतलेलं पाहिलंय का ?- कोण ती अर्धा तासा अगोदर आलेली- पोरगी तिच्यासोबत लग्न करुन , सगळी कंपनी, घरा दाराची प्रॉपर्टी त्या आदीनच्या घश्यात घालायचा विचार आहे तुमच्या आईचा - म्हंणजे कसं - आदीनच्या नावावर सर्व प्रॉपर्टी करुन टाकली-की आपल्याला रस्त्यावर कटोरा घेऊन भिक मागत बसायची पारी येईल. ! " कवितादेवीने कडवट, विषारी, आवाजात म्हंटलं , खरं तर प्रॉपर्टी नावावर करायचं हा विषय तीने मुद्दामूनच Add करत बोलण्यात टाकलेला. -
" अरे बापरे मम्मी काय सांगते , ही तर लेटेस्ट न्यूज हे !" बेडवर बसलेला - यश - धक्का बसल्यागत - आ -वासून म्हंणाला.
" तू गप रे गधड्या, आपल्याला भिक मागायला बसावं लागेल ही काय लेटेस्ट न्यूज आहे का? हं ssss!" कवितादेवी रागात म्हंटल्या .-
आणि ईकडून पुन्हा गधड्या ऐकून - यशला मिर्ची झोंबली..
" मम्मे मला गधड्या बोलू नको हं लास्ट सांगतो !" कवितादेवी - यश दोघांची तू तू मैं मैं सुरु झाली-
" ए गप्प बसा रे तुम्ही दोघं..- !"
महेंद्रसिंह एकदमच राक्षसी गर्जनी करत ओरडला - तशी ही दोघ आवंढा गिळुन गप्प बस बसले..
" मी जिवंत असेपर्यंत प्रॉपर्टी त्या आदीनकडे जाऊ देणार नाही!" महेंद्रसिंहने - डोक्यात काहीतरी चाल रचायला सुरुवात केली- व स्मार्टफोनवरुन कोणालातरी कॉल लावला..- व फोन कानाला लावून 5 सेकंद नंतर म्हंटले..
" हेलॉ चंदू अप्पा - मी बोलतोय महेंद्र राणधवा - हो हो ती मुलगी आमच्याच घरी आहे - आदीनने तिला ईथे आणलीये..- तुमच्या साहेबांना तेवढी खबर द्या ..- आणि त्या आदीन व त्या मुलीचा दोघांचा एकदाच काय तो सोक्षमोक्ष लावून टाका, हो हो ठीके वाट पाहतो तुमच्या फोनची..!" महेंद्रसिंहच्या चेह-यावर आसुरी आनंद उमटलेला - त्याच आनंदात त्याने फोन कट केलं -
मागे कवितादेवी यश - दोघेही महेंद्रसिंहकडे आभिमानाने पाहत होते..- जसं काय ह्या शकूणीने - मोठा तीर मारलेला...
" कविता , आता तू बघच - हा चंदू अप्पा - ह्या आदीन , आणि त्या मुलीचा कसा बंदोबस्त करतो ते..!' महेंद्रसिंहच्या चेह-यावर पापी हसू उमटलं..-
xxxxx
त्याच दिवशी - दुपारी 4 वाजता..
आदीनच्या खोलीत . बैडवर झोपलेली आदीरा अजुन बेशेद्धीत होती -
बैडपासून जरा दूर सोफ्यावर आदीन - सान्वी बसलेले - पुढे असलेल्या टिपॉयवर कॉफीचे दोन रिकाने कप ठेवलेले -
" अजुन शुद्ध कशी आली नाही हिला !"
आदीनने सान्वीला म्हंटलं.
त्याच्या स्वरात त्याने काळजी , चिंता ह्या भावनिक मिश्रणांना जरा दूरच ठेवलेलं..- घरातल्यांना प्रत्येकाला त्या दाखवायचं होतं - की तो तीची काळजी करत नाही, त्याला तिच्याशी काहीही घेणदेण नाही..-
" भाय , डॉक्टरांनी सांगितलं आहे - 2 -3 दिवस तिने काही खाल्लं नाही- आणि ती कशालातरी खुप भ्यायलीये - सो तीची हाळत सध्या नाजुक आहे - आणि अश्या अव्स्थेत आरामाची गरज असते..- सो असू शकतं की तिला होशमध्ये यायला अजुन वेळ लागू शकतो.!" सान्वी म्हंणाली.
त्यावर तीचे विचार ऐकून - आदीनला तिचा आभिमान - वाटला..- तसा तो मंद स्मित हसत म्हंटला...
" वॉव सान्वी तुला त र खुप माहीतीये यार , डॉक्टर वैगेरे बनायचं विचार आहे का ?"
आदीनने सहजच मस्करी केली होती..- पण सान्वीनेच त्याची मस्करी सत्यात उतरली..
" भाय , मी ऑलरेडी mbbs final year + gold medalis आहे , माझं डॉक्टरचा शिक्षण पुर्ण झालंय!" सान्वी जरा निराश होऊन , खाली मान घालुन म्हंणाली.-
" व्हॉट!" आदीनला जरा धक्काच बसला हे ऐकून!" माय गॉड मग तर तू मोठ्या हॉस्पिटलमध्ये कामाला असशील - नाही - आणि आपल्या आज्जीची काळजी घेतीयेस की नाही ..!" आदीनने खुश होत विचारलं.
पण ? सान्वीने खाली मान घातलेली- ती वर पाहतच नव्हती - तसं आदीनने अलगद तिची हनुवटी धरत - तिला आपल्या दिशेने फिरवलं..
तर तीचे डोळे पाण्याने भिजलेले..-
" अरे पागल, तू रडतीयेस का - मी काही तुझ्या लग्नाची बोलणी थोडी करतोय ?!" आदीनने काळजीयुक्त स्वरात विचारलं..
त्याच्या लग्नाच्या जॉकवर ती जराशी खुद्दकन हसली, मग तीने एका हाताने आपले दोन्ही डोळे पुसले.
" मम्मी -पप्पांना नाही आवडत मला दवाखाण्यात पाठवायला !" सान्वीने सांगितलं.
" का ?" आदीनने न समजून विचारलं.
" मम्मा म्हंणतीये की आपल्या खाणदानात एवढ पैसा आहे , मग काय गरज काम धंद्याची, उगीचंच लोकांना नाव ठेवायला कारण भेटेल- बघा राणधवांची एकुलती लेक - पांढरा कोट घालुन हॉस्पिटलमध्ये फिरतीये !'
सान्वीने दुखी स्वरात सांगितलं.
" औह , असं आहे काय !" आदीनने समजल्यासारख म्हंटलं.
" पण मी आज्जीची औषध वैगेरे सर्व पाहतीये - पण भाय , एकदा तू बोलना बाबांशी - ते तुझं नक्की ऐकतील- तसंही तू गेल्या 6 वर्षात खुप बदललायेस - यू have पावर भाई - मम्मा - पप्पा तुझं शब्द खाली पडून देणार नाहीत- !" सान्वी आशेने भरलेल्या नजरेने आदीनकडे पाह म्ह्ंटली.
त्यावर आदीनने जास्त काही रियेक्ट केलं नाही, पण दोन्ही ओठ पुढे आणत तो - ठीक आहे ईतकंच - म्ह्ंटला..-
" येssss थँक्यु भाय!"
सान्वी ईतकी खुश झाली की तीने आदीनला मिठीच मारली- त्यावर जरासा हसतच आदीनने तिच्या डोक्यावर हात ठेवत तिला मायेने थोपटलं.
" ओके ओके आई विल टॉक..!"
आदीन म्हंटला..
आण तोक्ष आदीनचा फोन वाजू लागला..- तसा तो खिशातून फोन काढत रुममधून बाहेर गेला..-
आण तेवढ्यातच तो बाहेर जाताच
ईकडे बेडवर बेशुद्धीतून आदीरा बाहेर येऊ लागली...
तीने हळकेच डोळे किलकिले करत उघडले - तिच्या टपो-या डोळ्यांना - चंदेरी रंगाच्या - लाईटसने उजळलेली रुम दिसली..
अचानक पडलेल्या प्रकाशाने तीचे डोळे दिपले-
पापण्यांची 4-5 वेळा उघडझाप केली- तसे डोळे उजेडाला सरावले..
हाताचा एक कोपरा बैड़वर ठेवत ती जागेवर ऊठून बसायचा प्रयत्न करु लागली..-
तिची ही अनपेक्षित झालेली हालचाल -
सान्वीला दिसली- तिच्या चेह-यावर आनंद झलकला.-
" हेय आदीरा ? "
सान्वी सोफ्यावरुन ऊठली- पटकन आदीरापाशी आली- तीने आदीराला आधार देत - ऊठवलं - बैडमागे टेकवत बसवलं...
" आदीरा कसं वाटतंय आता ? !"
सान्वीने आदीराची मनगटावरची नाडी 10-15 सेकंद तपासली- सर्वकाही ठिक होतं. तीचे श्वास पाहिले..- सर्वकाही ठिक होतं.
" आदीरा कसं वाटतंय?" सान्वीने पुन्हा काळजीयुक्त स्वरात विचारलं.
त्याव काहीश्या जड़, अशक्त नजरेनेच खालावलेल्या स्वरात म्हंटलं.
" मी ठिक आहे - आता बस थोडं अशक्त आहे - !"
" गुड , आता तू जास्त विचार करु नकोस, भाय आणि आम्ही आहोत तुझ्यासोबत, तुला ईथे काहीही खतरा नाहीये - वेट मी भायला सांगून आले की तूला शुद्ध आलिये !":
" भाय ?" आदीराने न समजून विचारलं.
" हो भाय, मिस्टर :आदीन राणधवा!"
सान्वी मंदस्मित हसत म्हंणाली.. व खोलितून निघुन गेली-
परंतू तीचे ते शब्द मिस्टर : आदीन राणधवा तिच्या कानांत खोल खोल जात घुमत राहिले - आणि 6 वर्षापुर्वीची आदीरा 18 वर्षाची असतानाची ती आठवण तिच्या डोळ्यांसमोर तरळून गेली...
क्रमश: ...
